सेतो भित्तामा टाँसिएको घडीको सुई टकऽटकऽ गर्दै आफ्नो घुमाइलाई निरन्तर अगाडि बढाइरहेको छ । दर्शकदिर्घामा निकै त्रासको अनुहार लिएर एक थरीका नागरिक बसिरहेका छन् । कालोकोट लगाउनेहरु कोही खुसीसाथ बोलिरहेका छन् । कोही पछाडि कुर्सीमा बसेर कानेखुसी गरिरहेका छन् ।
‘अब के हुन्छ ?’ सबैको मनमा अदुभूत मन दौडिरहेको छ । हलमा रहेकाहरु बाहिर निस्कन सकेका छैनन् । कुरिरहेका छन् । भित्तामा घडी निरन्तर आफ्नै ढंगले एक टकले घुमिरहेको छ । तर त्यहाँभित्र रहेका मानिसहरुको मस्तिष्क निकै रफ्तारले दौडिरहेको छ ।
कालाकोट लगाउनेहरुको आ–आफ्नो बोल्ने क्रम सकिसकेका छन् । ब्रह्म, विष्णु, महेश्वरजस्तै गरी तीनजना न्यायमूर्तिहरु गम्भीररुपमा बसिरहेका छन् । कसैले गरेको मानवताविरोधी कार्यका विषयमा फैसला सुनाउनु पनि निकै जटिल त हो नै । त्यसमाथि पनि जिउँदो मानिसलाई फाँसीसम्म पु¥याउनुपर्ने अवस्थाको सिर्जना पनि हुन सक्छ । बंगलादेशका न्यायाधीशहरुलाई त्यस्तै धर्म संकटमा पारेको छ । निकै निरंकुश बनेर आन्दोलनकारीविरुद्ध ड्रोन र हेलिकप्टरबाट बम खसाल्न अनुमति दिएकोसम्म बयानमा सुनिएको छ ।
न्यायमूर्तिले सबैतिर एक नजर डुलाए । अनि आफ्नो अगाडि भएको काठको मुंग्रोले ट्वाक–ट्वाक पारेर एक अर्काबीच खानेखुसी गरेर बसेका, छलफल गरिरहेका सबैलाई आफूतर्फ संकेत गरे । सबैको ध्यान न्यायमूर्तितर्फ केन्द्रित भयो । न्यायकक्षभन्दा बाहिर पनि उत्तिकै मानिसहरुको भीड थियो ।
सबै संशकित भएर भएर आँखा झिमिक्क पनि नपारी न्यायाधीशतर्फ एकाग्र बने । तीन न्यायाधीश एक अर्कामा आँखा हेराहेर गरे र फैसला सुनाउँदै न्यायाधिशले भने, ‘मानवताविरुद्धको अपराध गरेको ठहर गर्दै हसिनालाई मृत्युदण्डको सजाय दिइएको छ !’ सबैको होस हवास उड्यो । बाहिर एकथरी मानवताविरोधी अपराधमा संलग्न भएका प्रधानमन्त्रीलाई मृत्युदण्ड सुनाउँदा खुसीयाली मनाउन सुरु गरिसकेका थिए । भने अर्कोतर्फ निराशा लिएर बस्नेहरु पनि थिए ।
नाम हसिना । विद्यार्थी आन्दोलन दबाउन सत्ता र शक्तिको दुरुपयोग गरेकी उनी अब कहिल्यै नहाँस्ने दिन आए । हसिनाका हाँस्ने दिन गए । अर्थात् मृत्युदण्डको सजाय सुनाइसकिएपछि सायद अब हाँस्ने दिन गए होला । देशको कार्यकारी अधिकार प्राप्त प्रधानमन्त्रीजस्तो पदमा बसेका व्यक्तिले सत्ता र शक्तिको दुरुपयोग गर्दा फाँसीसम्म पुग्नुपर्ने अवस्था आउँछ भन्ने उदाहरण बंगलादेशकी हसिनाबाट पुष्टि भएको छ ।
समाचारमा हसिनाको मृत्युदण्ड सुनिरहेका चित्रबहादुर काका नमज्जाले हाँसे । उनलाई हसिनाको मृत्युदण्डले खुसी बनाएको थिएन । मानिसलाई अकालमा मार्नुहुन्न भन्ने अभियानमा लागेका हुन् चित्रबहादुर काका पनि । त्यसैले उनमा मृत्युदण्डको खुसी पटक्कै होइन । ‘बाघ कराउनु र बाख्रा हराउनु’ भनेजस्तै उता हसिनाको हाँस्ने जीवन जिउने बाटो अदालतले बन्द गरेर सुलिमा चढाउन खोजिरहँदा नेपालका यस्तै शक्ति र सत्ताको दुरुपयोग गर्नेहरुलाई सम्झेर काका हाँसेका हुन् अरे !
२००७ सालको आन्दोलनदेखि ०८२ सालको जेन–जी आन्दोलनसम्म शक्तिको दुरुपयोग गर्नेहरुको त पसिना पनि नआउने अवस्था आयो भनेर चित्रबहादुर काका हाँसेका रैछन् । त्यत्तिमात्र कहाँ हो र ? त्यसलाई बंगलादेशकै अवस्थामा पुर्याउने भए भनेर भनेको त धेरै पटक सुनियो । भदौ २३ र २४ गतेले उस्तैउस्तै अवस्थामा पुर्यायो । अब त्यसरी बंगलादेशजस्तै बनाइसकेपछि मानवताविरुद्धको अपराधमा हसिनाजस्तै पसिनै पसिना किन बनाउन नसकेका होलान् ?
हुन त यो सतिले सरापेको देश भन्ने कथनलाई च्याप्प समाउने बस्ने होला नि त ! जो सत्तामा पुगे पनि आफ्नै दुनो सोझ्याउने मात्र । ‘बंगलादेश बनाउँछ भनेर श्रीमतीलाई न्यायाधीश बनाउन खोज्नेहरु मन्त्री बन्न गएपछि अनि कसको आउँछ त पसिना ?,’ काकाले भने ।
अब के होला त काका ? मट्यांग्राले सोध्यो ? केही हुन्न । ऊसले भनेजस्तो । यो नेपाल हो । यहाँ त भ्रष्टहरुलाई कसैले छुन्न । न त सात सालमा छोए । नत ४६ सालमा, न त ५२–५३ त्रिपन्न ! ६२–६३ देखि ८२–८३ सम्मलाई पनि कसैले छुँदेन । कहाँ यहाँ हसिनाको कुरा गरेको पसिना त आउँदैन ? चित्रबहादुर काकालाई विश्वास नै छैन ।
किन र त्यसो भन्नुभाको काका ?
ल किन भन्नु नि । तैंले गरेको प्रश्न नै मिलेन । यहाँ त सत्तामात्र परिवर्तन हुने हो । दुई–चार दिन जुरुक्क जुरुक्क हुने त्यसपछि थचक्क ? गोली खानेले खोली आयो । कमिसन खायो । कसलाई के खान मन लाग्छ त्यही खाने आ–आफ्नो स्वादअनुसार ।
‘ल काका कहाँ त्यस्तो हुन्छ र ? यहाँ पनि छ छानबिन हुँदै छ ? प्रतिवेदन बन्दै छ । पालो आउँला नि विस्तारै ?’
‘आउँछ बाबु आउँछ । पालो त आउँछ मन्त्री फेरिने, मान्छे फेरिने पालो आउँछ । यत्रो विध्वंश गरेर बनेको सरकारमा गएको अनुहार हेर त, को हसिना बनाउने ? उताका न्यायमूर्ति हेरेर यताकोलाई दाँज्न थालिस् भने तँ पनि उही चिलिम हो ।’ काकाले बोल्नै नदिएर एकै सासमा सिध्याए ।
त्यसो भए कलिला केटाहरुले न्याय नपाउने भए त काका ? ‘पाउँछन् । कोही दुबई कतार गएर पाउलान्, कोही मलेसिया साउदी गएर पाउलान् । अरु त त्यस्तै हो । ४६ सालले के न्याय दियो । ५२ सालले के दियो ? जंगलमा गएर खुकुरीको धारमा लडेर राजा फाल्नेका त दिन आएनन् । अब जाबो सत्तामात्र फालेर के आउँला र ?’ अब अलमल्ल परें । म त टोलाउन थालिसकें ।
काकाले उल्टै सोधे, ‘किन टोलाइस् ? न टोला केटा न टोला टोलाउनु भनेको बौलाउनु हो । डेटिङ, मिटिङ र सेटिङले चलाएको देशमा । कहिले उत्तर फर्के भो कहिले दक्षिण फर्के भो अलि पर हेर्न मन लागेका उनीहरुलाई नै भने भो । त्यही भएर फाँसीमा त हसिना हो । यहाँ त देखिने नै पसिना हो ! त्यसै न्याय नपाए गोर्खा जानू भन्या रैछ र ?’ काकाको कुरा सुनेर म त हेरेको हेर्यै !
