दाहालले यो समेत तेस्रोपटक प्रधानमन्त्रीको कार्यकाल सम्हाल्दै गर्दा उनका केही सल्लाहकारहरुले उनको कार्यशैलीप्रति असन्तुष्टि व्यक्त गर्दै राजीनामा दिइसकेका छन् । के यसबाट पनि अध्यक्ष एवं प्रधानमन्त्री दाहालले केही पाठ नसिक्ने ? सीमित स्वार्थ समूहको घेरोमा रमाएर बसिरहने कि फेरि पनि केन्द्रीय समिति बैठक डाकेर ‘हामी बिग्रियौं, म बिग्रिएँ, अब सुध्रिन्छु’ मात्र भनिरहने ?
नेकपा माओवादी केन्द्रको हरेकपटक हुने केन्द्रीय समिति बैठकमा अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल सुरूमै आत्मालोचित हुँदै भन्छन्, हामी बिग्रिएका छौं, हामी सच्चिन्छौं । त्यो काम म आफैंबाट सुरू गर्छु ।’
अफ्नो ‘सुप्रिमो’ले यति भनिसकेपछि उपस्थित सबै केन्द्रीय सदस्यहरु परर... ताली पिट्छन्, र औपचारिक रुपमा केही दिन बैठक चल्छ र सकिन्छ । जब बैठक सकिन्छ अनि सुरू हुन्छ पुरानै शैली र व्यवहार । माओवादी केन्द्रले १० वर्षे जनयुद्ध औपचारिक रुपमा विश्राम गरी शान्ति प्रक्रियामा आएयता गठन भएका अधिकांश सरकारमा माओवादी सहभागी छ । माओवादी पटक–पटक भन्छ, ‘हामीले चामल बिक्री गर्न सकेनौं, अरूले पिठोसमेत बिक्री गरे ।’ यसको मतलव माओवादीले गरेका राम्रा काम जनताकाबीचमा पुर्याउन सकिएन भन्ने उसको गुनासो हो ।
तर किन माओवादी बिग्रियो ? आफू बिग्रिएको कुरा थाहा पाएर पनि माओवादी किन सुध्रिएन ? उसो भए माओवादी अब कहिले सुध्रन्छ त ? कि माओवादीको पहिचान नै यस्तै हो ? यी र यस्ता यावत् प्रश्न यतिबेला माओवादी पार्टीका सदस्य, शुभचिन्तक मात्र होइन, जनताकाबीचमा पनि घुमिरहेका छन् । यसको पहिलो जड माओवादीभित्र झाँगिदै गएको परिवारवाद नै हो भनेर ठोकुवा गर्न सकिन्छ ।
माओवादी अध्यक्ष दाहाल परिवारवादमा फस्दै जानु, जनयुद्धका बेला गरिएका वाचा बिर्सनु, नीति र सिद्धान्त बिराउनु अनि भ्रष्ट आचरण भएकाहरुलाई संरक्षण गर्नु नै माओवादीका विकृत पक्ष हुन् । हुँदाहुँदा पार्टीको नाम नै परिवर्तन गरेर अगाडि बढ्न पार्टीभित्रकै केही ‘हितैषि’हरुले सुझाव दिनु र उक्त सुझावको पछि लाग्न उत्प्रेरित हुनु, पार्टीलाई एउटा निजी क्लबजस्तो बनाउनु, फरक मत र विचार राख्नेहरुलाई दपेटेर भित्तामा पुर्याउँदै सिध्याउनु जस्ता कार्य माओवादी पार्टीका ‘सुप्रिमो’को व्यक्तिगत जीवनका लागि त राम्रो होला तर हिजो हत्केलामा ज्यानको बाजी राखेर हिँडेका सच्चा माओवादीहरु र माओवादीको सरकारले केही राम्रो गर्ला कि भन्ने आशामा बसेका जनताका लागि यो ‘आत्मघाती गोल’ सरह हुने छ । शान्ति प्रक्रियामा आएपछि मात्र सत्ताका लागि चलखेलमा बढी ध्यान केन्द्रित हुँदा हिजो माओवादीले सञ्चालन गरेको जनयुद्धमा सँगै लडेका नेताहरु यतिबेला छिन्नभिन्न अवस्थामा पुगेका हुन् । गत वर्षको आमनिर्वाचनमा माओवादी प्रत्यक्षतर्फ मात्र १८ सिटमा विजयी हुनु के यसैको परिणाम होइन र ?
दाहालले यो समेत तेस्रोपटक प्रधानमन्त्रीको कार्यकाल सम्हाल्दै गर्दा उनका केही सल्लाहकारहरुले उनको कार्यशैलीप्रति असन्तुष्टि व्यक्त गर्दै राजीनामा दिइसकेका छन् । के यसबाट पनि अध्यक्ष एवं प्रधानमन्त्री दाहालले केही पाठ नसिक्ने ? सीमित स्वार्थ समूहको घेरोमा रमाएर बसिरहने कि फेरि पनि केन्द्रीय समिति बैठक डाकेर ‘हामी बिग्रियौं, म बिग्रिएँ, अब सुध्रिन्छु’ मात्र भनिरहने ?
यसर्थ आफ्ना ‘अन्धभक्त’हरुलाई मात्र पद बाँड्नुभन्दा सत्यलाई आत्मसात् गरेर, आचोचनालाई पाठका रुपमा ग्रहण गरेर अगाडि बढ्न सकेको खण्डमा जनताले सुखी र राष्ट्रले समृद्ध भएको आभाष प्राप्त गर्ला कि !
