पछिल्लो समय मुलुकमा नागरिक अगुवा, अभियन्ता, अर्थविद् वा विज्ञ भनिनेहरुको ओइरो लागेको छ । समाजमा भएको भ्रष्टाचार, लुट, ठगीधन्दालगायत अन्य बेथितिको विरोधमा आवाज उठाउने भन्दै अभियन्ता बन्ने क्रम बढिरहेको छ । तर, उनीहरु अभियन्ता वा विज्ञ बन्नुपछाडिको कारणचाहिँ के हो त ? कसैले पनि नियालेका छैनन् । नेपालमा जति पनि अभियन्ता वा विज्ञ छन् तीमध्ये कोही सरकारी जागिरबाट पेन्सन पकाएर आएका छन् । अदालतमा वकालत गर्नेहरु पनि अभियन्ता बनेका छन् ।
कोही राजनीतिक पार्टीको झोले बनेर यस क्षेत्रमा आएका छन् । जो जहाँसुकैबाट आएको छन्, सबैको एउटै उद्देश्य आफूले गरेको भ्रष्टाचार लुकाउनु हो । एकातिर भ्रष्टाचार पनि ढाकछोप हुने अर्को समाजमा इज्जत पनि आउने । अभियन्ता भनिएकाहरुलाई राष्ट्र र जनताको मतलब छैन । यिनीहरुले गैरसरकारी संस्था ‘एनजिओ’को झोला बोकेका हुन्छन् । विदेशबाट आएको डलर पचाउने त यिनी नै हुन् । देशमा यत्रा अभियन्ता छन् तर परिवर्तनचाँहि के आयो ?
भ्रष्टाचार घट्नुको साटो झनझन् बढ्दै गएको छ । समाज बेथिति र विकृतिको दलदलमा फसेको छ । अनि अभियन्ताहरुले यो सुधार्नका लागि के गरे त ? छिनमा लागि माइतीघरमा आन्दोलन गरेको जस्तै गर्छन्, पैसा पाएपछि यिनको मुखमा बुझो लागिहाल्छ । वास्तविक रुपमा भन्ने हो भने यिनीहरु आफैं दलाली हुन् आफैं भ्रष्टाचारी हुन् । अभियन्ताका नाममा सांसद्मा पुग्नेहरु थुप्रै छन् । राष्ट्र र राष्ट्रियता भन्दै सत्तामा पुग्नेहरु यहाँ थुप्रै छन् । राप्रपाबाट सांसद् बनेका ज्ञानेन्द्र शाही आफूलाई अभियन्ता भन्छन् ।
तर, उनले समाजलाई फाइदा हुने के काम गरे ? चर्चामा आउनका लागि अभियन्ता बन्ने क्रम अहिले पनि जारी नै छ । कहाँबाट दाम झर्छ भनेर कुरेर बस्ने अभियन्ताबाट समाजको हित हुने एउटा पनि काम हुन सक्दैन । किन कि उनीहरु पनि कमाउनै आएका हुन् । जनताले न अभियन्ता भनिनेहरुलाई विश्वास गर्छन् । न यिनीहरुले जनताको मन जित्ने गरी काम गर्न सकेका छन् । मिडियाले बोल्ने ठाँउ दियो भनेचाँहि ठूल्ठूला कुरा गर्छन् । साँच्नै नै भन्ने हो भने यिनीहरुलाई देशको अवस्थाबारे केही जानकारी नै छैन । मुलुकको अर्थतन्त्र कता गइरहेको छ ? नेपाली जनताको अवस्था कस्तो छ ? बेरोजगारी, मँहगीलगायतका विषयमा पनि यिनीहरुलाई जानकारी छैन । मुलुकको राजनीति कुन अवस्था छ ? अभियन्ता भनिएकाहरुलाई अत्तोपत्तो छैन ।
यसो कहिलेकाहीँ बोल्ने ठाउँ पाए भनेचाँहि ‘आकाशबाट तारा झारेर ल्याउँछौं’ जस्तै गर्छन् । अभियन्ता भइसकेपछि सडकमा निस्किएर जनताको अवस्था बुझ्नुपर्छ । तर, यिनीहरु त मँहगा गाडीमा हिँड्छन् । बाटो हिँड्नेको अवस्था के थाहा ? तैमाथि पनि अधिकांश अभियन्ता सरकारी जागिरका पेन्सनवालाहरु छन् । त्यसैले उनीहरुलाई देश जता गए पनि मतलब नै भएन् । नेपाली जनतादेखि लिएर अभियन्ता भनाउँदाहरु सबै राजनीतिक पार्टीको झोले छन् । अनि देशले कसरी निकाश पाउँछ ?
श्रीलंका सबैभन्दा पहिले धराशायी बनेको मुलुक हो । तर, त्यहाँका जनताले आफ्नो देशको अर्थतन्त्रलाई ‘ट्र्याक’मा ल्याए । मुलुकको अर्थतन्त्र जटिल बनेपछि श्रीलंकाका जनता सडकमा उत्रिए । राष्ट्रपति कार्यालय घेरेपछि राष्ट्रपति नै देश छोडेर भाग्नुपर्यो । नयाँ सरकार आयो । विदेशी ऋण तिर्न सक्दिन भनेर हात उठाइसकेपछि ऋण मिनाहा गरियो । यता, विदेशीहरुले पनि सहयोग गरे र श्रीलंका अहिले सही गतिमा आयो ।
तर, नेपालमा ठ्याक्कै त्यसको उल्टो अवस्था छ । यतिबेला मुलुकको अर्थतन्त्र डामाडोल बनिसकेको छ । आर्थिक मन्दीले बजार छपक्कै छोपेको छ । निजी क्षेत्रमा काम गर्नेले वर्ष दिनदेखि तलब पाउन सकेका छैनन् । सरकारीले सरकारी कर्मचारीको तलब दिनसमेत सकेको छैन । बजारमा मँहगीले सीमा नाघिसकेको छ । बेरोजगारी दिनप्रतिदिन बढ्दै गएको छ । यद्यपि, कसैले सरकारलाई खबरदारी गर्न चासो देखाउँदैनन् । अभियन्ताहरु दुलो पसेका छन् ।
